Is er een mismatch?

‘Er is een mismatch tussen de aanbieders en de gebruikers van informatie’ is de veronderstelling die ligt aan de basis van mijn onderzoek naar uitgeven en innovatie. Welke ‘bewijzen’ bestaan er voor deze stelling?
Europa in het algemeen en Nederland in het bijzonder hebben een probleem op het terrein van innovatie. Dat is de reden dat er tijdens een bijeenkomst van de Europese Gemeenschap in Lissabon afspraken zijn gemaakt om de achterstand ten opzichte van bijvoorbeeld de Verenigde Staten in te lopen. Dit is echter geen bewijs voor de stelling, want het zou kunnen zijn dat de uitgeverijbranche super innovatief is en dat er dus geen sprake is van een mismatch tussen aanbieder en afnemer.
De zoekoptie ‘ontevredenheid over uitgevers’ en ‘ontevredenheid over de uitgever’ leveren in Google geen enkele hit op. Is er wel een probleem? Nou, die is er wel degelijk. Kijk maar eens naar de educatieve contentketen. Die is ontstaan omdat er een dringende behoefte is aan webbased materiaal waarin door de traditionele aanbieders, de educatieve uitgevers, niet kan worden voorzien. Met subsidie van de overheid hebben de afnemers (o.a. de ROC’s) de handen ineen geslagen en projecten gedefinieerd die een nieuwe productiewijze moet vormgeven, de educatieve contentketen. De uitgevers werken mee en kunnen op deze wijze zicht krijgen op de veranderende marktvraag.
Bij de aanbieders van educatieve materialen is dus sprake van een mismatch met de vraag van de onderwijsinstellingen. In mijn onderzoek kijk ik ook naar de zogenaamde B-to-B-uitgevers, de uitgevers van vakinformatie. Of daar ook sprake is van een mismatch, is hierbij nog niet aangetoond. Daarover een volgende keer.